Love Letter 38
Written By Bhaanuchandara
చందమామ రావే జాబిల్లి రావే కొండెక్కి రావే గోగుపూలు తేవే అంటూ నిన్నాహ్వానిస్తూ నేను.
కంటినుండి ముత్యపు బిందువులు జల జల రాలుతున్నా..గుప్పెడు గుండె వేదనతో చితికి చితికి పోతున్నా నీ కోసం కొనఊపిరితో ..నాపై ఇసుమంతైనా దయ లేదాయె....
ప్రేమంటే..."దుఃఖమై" ముంచేస్తూ తడిగుడ్డతో ప్రాణాలు తీస్తుంది.
ఏ జన్మలో ఏ పాపం చేశానో...ఈ జన్మలో నన్నిలా ప్రేమ రూపాన కాటేసిందో..శాపించిందో?
పరిహారమేంటో..పరిష్కరమేంటో అర్థం కాకా అపరిష్కృతనై ఉన్నాను.
ప్రేమకు ఏమిస్తే స్వయంవరం కలుగుతుందో? అర్థం కానీ "?" అయింది.
చిరునవ్వులు చిందిస్తూ కొయిలగా మారి క్రొంగొత్త రాగాన్నై..నీ గుండెను కొల్లగొడతాను.
నువ్వు తియ్యని భాద అనుభవిస్తుంటే...నేన్నిన్ను నా పాటతో లాలిస్తుంటాను.
నువ్వు పవళించినప్పుడు లేలేత తెమ్మరనై.. సుమగంధాల సుగంధాలను నీ మేనుపై పూస్తాను.
ప్రేమంటే మంటే కానీ ప్రేమ ప్రేమే
ఎక్కడేసిన గొంగళి అక్కడే ఉన్నట్లు మనం మాత్రం ప్రేమ పేరుతొ...కాలాన్ని తిట్టుకుంటూ మనం ఉన్న చోట ఆగిపోయాం. మీ చావు మీరు చావండంటూ కాలం తాపీగా నడుస్తుంది.
ఇంకా ఇక్కడే ఉందామా...! కాలంతో పాటు నడుద్దామా!
రేయ్ మరి చించకు...జీవితం చాల చిన్నది.
Comments
Post a Comment